Anton Rubinstein

Rubinstein (1887)

Anton Grigorevich Rubinstein (1829-yil 28-noyabr [eski uslub boʻyicha 16-noyabr] – 1894-yil 20-noyabr [eski uslub boʻyicha 8-noyabr]) – Rossiya imperiyasining pianinochisi, bastakori va dirijyori. Anton Rubinstein Sankt-Peterburg konservatoriyasiga asos solgani sababli rus madaniyatidagi muhim shaxslardan biriga aylangan. Rubinstein Nikolai Rubinsteinning akasi edi. Nikolai Rubinstein esa Moskva konservatoriyasining asoschisi hisoblanadi.

Iqtiboslar

• Menimcha, Robert Schumann va Frédéric Chopinning vafoti bilan musiqa oʻz nihoyasiga yetdi.
  • A Conversation on Music (1892) asarida keltirilgan.

Anton Rubinstein haqida iqtiboslar

• … U istagan paytida sizni koʻz yosh toʻkishga majbur qilishi, his-hayajon bilan larzaga solishi yoki joʻshqinlikdan titratib yuborishi mumkin edi. U endi oddiy pianinoda ijro etmayotgandek tuyulardi, balki butun bir orkestrni boshqarayotgandek edi. Unda qudrat, nafislik va buyuk ijro mahorati bir-biri bilan bellashib, men ilgari eshitgan boshqa har qanday yakka cholgʻuchi ijrosidan mutlaqo farq qiladigan taʼsir uygʻotardi. Uning tinglovchilar ustidan oʻtkazgan maftunkor taʼsiri nihoyatda gʻayrioddiy edi. Men odamlarning shu qadar hayajon va joʻshqinlikka berilib ketganini koʻrganmanki, ular joyida oʻtira olmay, uni nafaqat tinglash, balki kuzatish uchun ham oʻrinlaridan turishga majbur boʻlishardi. Hech kim uning ijrosiga butunlay shoʻngʻib ketmasdan qololmas edi. Aslida, uning oʻzi ham xuddi shunday holatda boʻlardi, biroq ehtimol boshqalarga qaraganda biroz kamroq darajada. Chunki har qanday tashqi tovush yoki harakat uni osongina bezovta qilishi va ilhomining uzviy oqimini uzib qoʻyishi mumkin edi.

• Men uning eski St. James’s Halldagi retsitallaridan biridagi unutilmas tushlik paytini hali ham eslayman. Aynan u Chopinning „Dafn marshi“ni ijro etishni boshlaganida – uni hech kim u kabi ijro eta olmagan – Piccadillydagi aravadan pochtachi karnayining ovozi toʻsatdan yangrab ketdi. Bu holat uni shu qadar bezovta qildiki (va bunga ajablanmasa ham boʻladi), u qoʻllarini pianinodan olib, gʻazab va jirkanch hissi bilan klavishlarga tartibsiz ravishda urib yubordi. Birozdan keyin u asarni yana boshidan boshladi, biroq musiqaning ruhi uni tark etgan edi. Oʻsha kuni biz uning ijrosidagi goʻzallikdan mahrum boʻldik.
  • Sir Frederic H. Cowen. My Art and My Friends. London: Edward Arnold, 1913 — 70–71-bet.