Kichkina shahzoda
| Kichkina shahzoda | |
|---|---|
 | |
| Qardosh loyihalar | |
Kichkina shahzoda (fransuzcha: Le Petit Prince) — allegorik ertak, Antoine de Saint-Exupéryning eng mashhur asari. Birinchi marta 1943-yil 6-aprelda Nyu-Yorkda nashr etilgan. U butun dunyo boʻylab 140 million nusxadan koʻp sotilgan va eng koʻp xarid qilingan kitoblar roʻyxatidan joy egallagan.
Iqtiboslar
[tahrirlash]- Kattalar baʼzan bolalarga qaraganda ertakga koʻproq muhtoj boʻladilar.
- Doʻsting boʻlsa yaxshi-da, qoʻrqmay oʻlimga ham boraversang boʻladi.
- Ogʻizdagi soʻzga emas, amaldagi ishga qarab baho berish kerak.
- Bu dunyodagi eng ogʻir ish – oʻingni tergash. Sud qilib, hukm chiqarish – oʻzgalarni sud qilishdan koʻra ming karra qiyinroq. Agar oʻzingni toʻgʻri sud qila bilsang, demak, chindan ham donishmand odam boʻlib chiqasan.
- Hozir odamlarning biror narsani bilishga vaqti qolmagan.
- Axir, izzattalab odamlarga hamma ularning muxlisi boʻlib koʻrinaveradi-da!
- Hech qachon sabringni yoʻqotma, bu eshikni ochuvchi soʻnggi kalitdir.
- Guling senga shuning uchun ham qadrliki, unga koʻnglingni bergansan.
- Qalb bilangina koʻrmoq mumkin, koʻz bilan asosiylarini koʻrib boʻlmas.
- — Nima qilyabsan?!
— Koʻrinmayaptimi? Men kaktusni quchoqlayapman!
— Axir uning tikani bor-ku!
— Boʻlsa bordir. Nima boʻpti?
— Joning ogʻrimayaptimi, axir?
— Ogʻriyapti.
— Unda nega bagʻringga bosyapsan?
— Qanchalik tikanli boʻlmasin, uni shunchaki quchoqlashsa ham xursand boʻladi. - Baʼzida xotira pand beradi... Eslolmay qolasan kishi. Ammo shunday lahzalar boʻladiki, xotira pand bersa ham qalb eslatib turaveradi.
- Agar birov seni deb boshqaga xiyonat qilsa, u bilan doʻstlashma, ertami-kechmi boshqa birov uchun senga ham xiyonat qiladi.
- — Ha-a, — dedim ohista, — yulduzmi, uymi, sahromi, nimaiki boʻlmasin, undagi eng goʻzal narsa — koʻzga koʻrinmaydigan narsadir.
- Doʻstlar va sevimli kishilarni sinamang, ular baribir sinovga bardosh bera olmaydilar.
- Borish muhim, biror joyga yetib kelish emas, zero, biz faqat oʻlimga yetib kelamiz, xolos.
- Mabodo kattalarga: „Men qizgʻin gʻishtli chiroyli bir uyni koʻrdim, derazasida yorongul ochilib turibdi, tomida kaptari bor“, deb aytsangiz, ular bu imoratni sira ham koʻz oʻngilariga keltira olmaydilar. Ularga: „Men yuz ming frankli uyni koʻrdim“, deb aytish lozim — shundagina ular: „Ana goʻzallig-u mana goʻzallik!“, deya xitob qiladilar.
- — Sening sayyorangda odamlar bir bogʻda mingta atirgul oʻstirishadi, ammo izlagan narsasiga erisholmaydi.
— Ha toʻgʻri, — tan oldim men.
— Zero, ular izlagan narsasini bir atirguldan ham topa olishlari mumkin. Nega shuni tushunmaydilar? - Odamlar izlagan narsani bir dona guldan, bir qultum suvdan ham topish mumkin. Eng muhimi — insonning inson boʻlishi.
- — Nima qilyapsan? — deb soʻradi Kichkina shahzoda.
— Ichyapman, — javob berdi piyonista xoʻmrayib.
— Nega?
— Unutmoqchiman.
— Nimani? — deb soʻradi Kichkina shahzoda piyonistaga rahmi kelib.
— Shu ishimning uyatligini, — dedi piyonista tan olib va boshini quyi soldi.
— Qaysi ishing? — deb soʻradi Kichkina shahzoda, boyaqishga yordam berishni jon-dilidan istab.
— Ichishim uyat! — dedi piyonista va qaytib ogʻiz ochmadi. - Sizlar chiroylisiz, ammo dilingiz boʻm-boʻsh. Sizlarni deb odamning qurbon boʻlgisi kelmaydi.
- — Odamlar qayerda, odamlar?
— Bu yer sahro, sahroda odamlar yashamaydi.
— Sahroda, harqalay, oʻzingni yolgʻiz sezar ekansan.
— Odamlar orasida ham oʻzingni yolgʻiz sezaverasan.